Imperator



Człowiek władzy

Termin imperium oznaczał w starożytnym Rzymie władzę wojskową, cywilną i religijną, którą posiadał dowódca, urzędnik lub kapłan. 

Imperatorem nazywano na początku każdego głównego dowódcę wojsk. Był nim ten, który wydawał rozkazy, od słowa imperare, znaczącego rozkazywać, rządzić.

W czasach republiki imperatorem również nazywano dowódcę wojsk. Warunkiem jednak było to, że powinien on zostać zwycięzcą wojny, podczas której śmierć poniosło co najmniej pięć tysięcy nieprzyjaciół. Wódz musiał zostać okrzyknięty tytułem imperatora przez swoich żołnierzy. 

Senat mógł uhonorować zwycięskiego wodza i przyznać mu triumf, po wcześniejszym złożeniu przez niego sprawozdania z przebiegu wojny i oczekiwaniu za murami miasta na decyzję. Bywało, że takie czekanie na przyznanie triumfu trwało bardzo długo. Przekonał się o tym Lucjusz Licyniusz Lukullus, który otrzymał go dopiero po trzech latach, w 63 roku p.n.e.

W czasach cesarstwa sytuacja uległa zmianie, gdyż tytuł imperatora był zastrzeżony dla władców. Podawano go na początku oficjalnego imienia cesarza, bez względu na jego rzeczywiste zasługi wojenne. Wystarczał sam fakt zwierzchnictwa nad armią.

GRAMMATICVS